Feline Resorptieletsels

(Feline Odontoclastic Resorptive Lesions)

Vroeger ook "tandhalsletsels" genoemd. Aangezien ze niet alleen ter hoogte van de tandhals voorkomen, wordt nu de correctere term resorptieletsels gebruikt.

Ze zijn het eerst beschreven in 1930 en komen momenteel wereldwijd in hoge aantallen voor  (20- 40% van alle katten in de praktijk, meer dan 60% van de tandpatiënten).

Resorptieletsels lijken een eerder recent fenomeen. Op kattenschedels in universiteiten en musea daterend van voor 1950, heeft men slechts sporadisch resorptieletsels kunnen vinden en het aantal stijgt dramatisch na 1960. Resorptieletsels zijn klinisch plaatsen waar tandsubstantie ontbreekt. Vaak ziet men een echt missen van tanddelen, vaak ook is de harde tandsubstantie vervangen door granulatieweefsel. Heel dikwijls kan men de letsels pas zien na verwijderen van tandsteen, omdat het geheel bedekt is met tandsteen, plak of ontstoken gingiva. [= mondslijmvlies] Als de kroon intact lijkt, wil dit nog niet zeggen dat er geen resorptieletsels zijn. Soms is er klinisch geen letsel te vinden en kan men het alleen vaststellen op radiografie. Soms zijn de beelden op radiografie dramatisch: men ziet op klinisch onderzoek een intacte kroon en op radiografie blijkt dat alleen de kroon nog aanwezig is.

De etiologie is tot op heden onbekend. Allerhande zaken zijn geopperd als mogelijke oorzaken: voeding (teveel koolhydraten, zuur spraytechniek voor droogvoer, Ca-deficiënt voer, Magnesiumarm voer), mechanische stress, tandplak. Het kan dat de bacteriën uit de tandplak een gingivitis veroorzaken die het hele proces in gang steken. Toch is ook hierover geen consensus: niet alle gevallen van resorptie worden voorafgegaan door gingivitis en misschien is de optredende gingivitis [= ontsteking mondslijmvlies]  eerder gevolg dan oorzaak van de resorptie.

Resorptieletsels zijn tot op heden een bron van frustratie voor alle tandspecialisten over de hele wereld. We kunnen geen preventiemaatregelen aanraden, gezien we de oorzaak niet kennen. De enige effectieve behandeling op lange termijn is extractie. [ =verwijderen van de elementen]

Vroeger werd het restaureren van de letsels aangeraden, maar de resultaten op langere termijn waren steeds bedroevend, zelfs met de beste technieken. Zelfs bij het zorgvuldig selecteren van gevallen, is het resultaat op termijn van 1 jaar dat tot meer dan 80% van de vullingen faalt, of omdat de vulling verloren is of omdat het letsel zich rondom rond verder heeft uitgebreid. De huidige richtlijnen zijn dan ook: extractie, tot we meer weten over de oorzaken van feline resorptieletsels.